Wat niemand je vertelt – recovery

 

Vechten tegen een depressie, trauma’s, zelfbeschadiging en eetstoornis is het zwaarste dat ik ooit heb moeten doen. Herstel gaat namelijk niet vanzelf. Je moet eerst door een hel kruipen voordat je iets van het geluk mag proeven. Je moet je echt voor 200% inzetten, het is fucking zwaar, slopend en je hebt het gevoel dat je stikt. Je hebt het gevoel dat je kapotgaat, je hebt het gevoel dat de wereld kapotgaat. Het gaat lijken alsof je dit niet aankan. Je gaat wanhopig worden, je gaat al je hoop verliezen. Je gaat gestrest raken en in paniek raken. Je gaat vergeten waarom je dit doet, je gaat schijt hebben aan alles en iedereen en je gaat willen opgeven. Je moet overal doorheen.

 

Ik zit nu al een hele tijd in recovery en nee, ik ben er nog lang niet. Maar ik ben al ver gekomen. Ik doe meer mijn best dan ooit en het lijkt te werken. Ik weet waar ik het voor doe en houd mijn doelen en dromen voor ogen. Niets heeft meer prioriteit dan mijn genezing. Ik ben even ontslagen van alle taken in de wereld en stel mijn herstel boven alles. Dan maar even wat minder goede cijfers op school, wat minder vaak sporten, wat minder mijn instagram en blog bijhouden, et cetera. Alles is ondergeschikt aan mijn weg naar genezing, een gelukkig(er) leven.

 

Op het moment vind ik alles moeilijk als ik eerlijk ben. Ik vecht me helemaal rot en er lijkt geen einde aan te komen. Elke dag is weer zo zwaar en elke dag staan er weer duizend uitdagingen op me te wachten. Het belangrijkste in dit gevecht is dat je door blijft gaan. Het hoeft niet vlekkeloos te gaan, je mag ook de hele boel onderkliederen, als je maar doorgaat en niet opgeeft. Tegen heel veel dingen aanlopen en van heel veel dingen gewoon niet weten hoe het moet. Dan popt er weer iets nieuws in mijn leven op en dan heb ik geen idee hoe ik daar mee om moet gaan, veel dingen lukken me ook gewoon nog niet. Ik moet ontdekken en herontdekken, erachter komen hoe alles moet, en niks krijg ik cadeau.

 

Klinkt dit aantrekkelijk? Nee absoluut niet. Ik ga door vreselijk veel moeilijke fases en het is haast nauwelijks te dragen, maar toch kies ik voor deze weg. Vechten voor een leven waarin ik niet geteisterd word door de verschrikkelijke dingen die ik heb meegemaakt. Een leven waarin ik gewoon een jonge vrouw mag zijn, waarin ik mooie dingen meemaak. Vechten voor jaren zonder extreme angst en zonder ontiegelijk veel pijn. Jaren waarin ik echt mens mag zijn. Dat ik van dingen mag gaan genieten, dat ik later ook gewoon een volwassene mag zijn met hopelijk een baan, vrienden, familie, dromen. Een leven zonder zelfbeschadiging, traumatisering en zelfhaat. Daar vecht ik voor.

 

En natuurlijk zullen er ook genoeg moeilijke dingen zitten in dat leven, maar tegen die tijd is het hopelijk meer in balans en meer in evenwicht. Naast de nare dingen bestaan er ook mooie dingen die ik kan ervaren. Uiteindelijk zal het strijden het meer dan waard zijn. Je gaat dankbaar zijn voor alles wat je hebt mogen leren. Je gaat namelijk gewoon ontdekken hoe alles moet. Het hoeft niet in één keer perfect. Uiteindelijk zal je je leven terugkrijgen en ga je dikke vette respect krijgen voor je eigen doorzettingsvermogen. Uiteindelijk zullen we leven, genieten en gelukkig(er) zijn.

 

We mogen allemaal best wat meer respect hebben voor mensen die zo’n pad belopen want laten we eerlijk zijn, genezen van dit soort shit is bijna een onmenselijke prestatie. Als ik nadenk over hoe sterk die mensen zijn, loopt mijn hart over van liefde en hoop. Ik heb besloten dat ik vanaf nu iedereen die ik tegenkom en die zoiets presteert een applaus ga geven. Like what the fuck man you’ve got some serious superpowers. Mijn respect heb je.