Grote angst: ik ben niet ‘erg genoeg’

 

Ik ga iets raars zeggen en het is eigenlijk alleen bedoeld voor de mensen die zichzelf op de een of andere manier (willen) beschadigen. Anderen mogen ook meelezen maar ik kan niet garanderen dat je er iets aan hebt. Hier komt ie:

 

Ik denk heel vaak dat ik te weinig littekens heb. Dan denk ik dat het niet ernstig genoeg is of dat het niets voorstelt. Ik zie alleen maar dat anderen ‘meer’ littekens of ‘betere’ littekens hebben. En dan word ik weer boos op mezelf.

 

Misschien lees je dit en denk je huh, what the fuck dat heb ik niet. Oké, mooi. Helaas is het voor velen denk ik herkenbaar. Serieus genomen worden, erkenning en steun krijgen, is het niet zo dat we dát verlangen en het proberen te realiseren door onszelf kapot te maken? Al is het zelfbeschadiging of iets anders, een eetstoornis, ander destructief gedoe… we denken het beter te krijgen door onszelf te schaden. En dat, mensen, gaat op deze manier niet lukken.

 

Niemand kijkt naar mij en denkt: wow littekens, wat een fantastisch mens is zij. Nee.. (ja, misschien mensen die echt nog heel erg ziek zijn en hier nog niet aan toe zijn, maar verder niet). Mijn vrienden houden van me om wie ik ben en niet om hoeveel littekens ik heb, om wat ik heb meegemaakt of om hoe ik eruitzie. Knoop dit in je oren: niemand vindt jou aardiger als je meer littekens hebt, dunner bent. Niemand gaat meer van jou houden ómdat je jezelf kapot maakt.

 

Weet dat jouw verhaal ertoe doet, no matter what het verhaal is: groot, klein, groen, paars. Sowieso is het niet handig om jezelf te vergelijken met anderen want iedereen heeft een eigen verhaal, een eigen pad. Weet en voel vooral dat je het NIET erger hoeft te maken om geholpen te worden. Zoek je antwoorden en oplossingen op de plekken waar ze ook daadwerkelijk te vinden zijn en blijf niet zoeken in de hoek van destructie, want hier zal je altijd blijven misgrijpen.