Help mijn bestie heeft een moeilijk leven

Help mijn bestie heeft een moeilijk leven

De laatste tijd heb ik, Naomi (op instagram @slaf_naomi) een aantal berichten gekregen over hoe Kenza en ik onze vriendschap staande houden in slechte periodes/crisis. Het is niet makkelijk, want ook ik moet mezelf geregeld aanspreken dat ons Kenz het allemaal niet expres doet. Zoals velen van jullie weten hebben Kenza en ik elkaar in de zomer van 2010 leren kennen. We waren kamergenoten in een kliniek waar we destijds nog samen tegen onze anorexia vochten. Ik heb nu zelf gelukkig geen mentale struggles meer. Kenza is zoals jullie weten nog niet van al haar shit af, sterker nog, ze zit er diep in. En toch is onze vriendschap sterker dan al Kenza’s psychische problemen. Maar hoe doe je dat nou, beste vriendinnen zijn met iemand die het zo zwaar heeft?

In deze blog ga ik jullie mijn tips geven over hoe je om kan gaan met een bestie met mentale problemen. Tips over hoe je de vriendschap kan onderhouden en misschien wel meer waarde kan geven. Over het algemeen heb je een streepje voor als jullie allebei mentale problemen hebben doorstaan/nog hebben. Je kunt je dan (iets?) makkelijker in de ander verplaatsen, maar alleen daar kom je er niet mee. Het is een bepaald soort respect dat je moet hebben voor de ander en daarnaast moet je proberen het níet persoonlijk aan te trekken. Het is niet tegen jou gericht, het is een zooitje in haar hoofd en ze weet op het moment even niet hoe ze met die kortsluiting om moet gaan. Voor jou als bestie misschien moeilijk om mee om te gaan. Hieronder volgen een paar handige tips voor het onderhouden van de vriendschap:

1. Als jullie net als Kenza en ik regelmatig een weekend of meer dagen met elkaar doorbrengen, is het goed als je niet continu de tijd met elkaar doorbrengt, maar ook je eigen ding doet. Zo schrijft Kenza, en studeer ik.

2. In de pauzes bespreken we dan hoe het gaat. Met haar en met mij. Over het algemeen gaat het uiteraard wat vaker over Kenza, gezien mijn problemen iets minder naar voren komen.

3. …Alhoewel, Kenza ondermijnt mijn problemen NOOIT. Ze is áltijd enorm geïnteresseerd en ziet mijn problemen niet als minder belangrijk. Dat benadrukt ze ook heel vaak.

4. We proberen elkaars gedachten altijd te relativeren. Ik probeer ons Kenz er zoal aan te herinneren dat ze niet dood wil, dat ze geen pijn nodig heeft, dat ik van haar houd en om haar geef. Niet zo kort als het hier staat, maar met veel diepgaande argumenten et cetera, net zolang totdat ze het inziet.

5. Eerlijkheid duurt het langst. Je beste vriendin is niet je moeder, niet je vader, niet je therapeut. Je beste vriendin, is je beste vriendin. Jullie staan wat verder van elkaar af dan familie. Vertrouw elkaar compleet, en als dat niet gelijk gebeurt zoals bij mij en Kenza (mensen jullie hebben geen idee, het duurde vier jaar!!!! Voordat Kenza mij vertrouwde) geef dan niet direct op. Afhankelijk van de trauma’s en het proces waar diegene zich in begeeft, kan het moeilijk zijn om 100% eerlijk te zijn. Probeer elkaar handvatten te geven.

6. Word niet boos. Zoals jullie weten/de eindjes aan elkaar hebben geknoopt, beschadigde Kenz zich ook wel eens waar ik ‘bij was’. Zodra ze het vertelt, houd ik mijn mond wijselijk dicht en begeleid ik haar naar het ziekenhuis. Ik weet namelijk dat als ik direct zeg wat ik denk, ik dat later terug wil nemen maar dat dan al niet meer kan omdat Kenza’s hoofd haar dan al waardeloos heeft laten voelen. Ik heb altijd even een paar minuten nodig om te acclimatiseren en te beseffen dat mijn meissie het niet expres doet, maar dat ze gewoon geen andere manier weet om met haar pijn (zoveel pijn) om te gaan.

7. Als Kenz dan weer thuis is, vieren we altijd een feessie. Ook op de gesloten afdeling hebben we wel eens ballonnen en slingers opgehangen. Als je bestie depressief is, probeer dan wat aspecten in haar leven over te nemen en letterlijk de slingers op te hangen. Nou is dat door mijn ADHD niet geheel moeilijk… zo zetten Kenza en ik vaak Shakira – Hips don’t lie aan en proberen dan het Spaanse deel mee te brabbelen waarna we weer in lachen uitbarsten en we weer 4 minuten lol hebben gehad.

8. Stel duidelijke grenzen. Afhankelijk van de struggles van je beste vriendin/vriend, zijn er wellicht grenzen die je door moet nemen. Bespreek het goed met elkaar, wat er ook gebeurt, blijf communiceren. Zo wilde Kenza (door haar ptss) eerst niet dat ik haar aanraakte. Daar ging ik een tijdje mee akkoord, maar ik vond het zo kut dat ze helemaal in elkaar dook als ik bijvoorbeeld mijn hand op haar schouder legde, dat ik de eerstvolgende keren dat ik haar zag had afgesproken om dat te doorbreken. Ik heb letterlijk een week lang op onverwachte momenten haar ergens op haar lichaam gepord, net zolang totdat mijn aanrakingen veilig waren. NOG STEEDS raak ik Kenza bijna niet aan zonder het eerst aan te kondigen, vooral als het om een kus of knuffel gaat.

9. Zie je bestie los van haar mentale rugzakje. Zij is niet het rugzakje!

10. Indien de problemen die jullie bespreken, niet door jullie samen op te lossen zijn, of als ze van zulke grote impact zijn, stuur je bestie dan door naar haar therapeut. Ik doe dat altijd bij Kenza, ik help haar ook herinneren dat ze het besproken probleem tijdens de therapie moet aankaarten bij haar behandelaar.

11. De verantwoordelijkheid ligt niet bij jou als vriendin, maar uiteindelijk de persoon zelf. Voel je niet verantwoordelijk voor je bestie maar laat die verantwoordelijkheid bij haar.

Naar onze mening (die van Kenza en mij) moeten psychische problemen de vriendschap niet verzwaren, maar juist verlichten. Het vormt wie jullie samen zijn, en samen probeer je oplossingen te bedenken. Elkaar staande te houden. Te luisteren. Te communiceren. Maar vooral gewoon door jezelf te zijn, en je vriendschap te waarderen zoals ‘ie nu op dit moment is. Geniet vooral van elkaar!

Liefs Naomi