Hoe ik 10 jaar van mijn leven weggooide en waarom jij dat niet moet doen

Ho, stop. Deze tekst schrijf ik om je even stil te zetten. Om je te laten nadenken. Ik richt mij tot alle mensen die zichzelf beschadigen, op welke manier dan ook. Zelfbeschadiging kan op ontelbaar veel manieren en elke manier van zelfbeschadiging is erg en moet serieus genomen worden. Ik schrijf dit verhaal omdat je iets moet weten. Je moet weten hoe ik de afgelopen 10 jaar heb verspild. Waarom je dat moet weten? Zodat jij niet dezelfde fouten gaat maken die ik heb gemaakt. Via mijn Instagram krijg ik vaak privéberichtjes van meiden (en soms jongens) die het moeilijk hebben, die het leven verdomde zwaar vinden en die hulp nodig hebben. Ik probeer er voor deze mensen te zijn maar ik ben ook geen superhuman. Ik heb niet de illusie dat ik iemand kan redden. Het enige wat ik kan doen is mensen tot nadenken aanzetten, iets wat ik nu ga proberen.

 

Bij mij begon het 10 jaar geleden. Ik haatte mezelf en begon mezelf te beschadigen. Ik was 12 jaar. Ik was boos, ik voelde me vies en ik dacht dat het een goed idee was om mezelf te straffen. Ik wilde alles ‘goedmaken.’ Uiteindelijk is de zelfbeschadiging bij mij ontiegelijk uit de hand gelopen. Het werd groter en groter en op een gegeven moment kom je er niet meer uit. Het heeft mijn leven voor 10 jaar verpest. Die jaren zijn verloren gegaan en ik krijg ze nooit meer terug. Ik zal je vertellen hoe zelfbeschadiging bij mij werkt en ik wed dat het precies hetzelfde werkt bij veel van jullie. Hopelijk ga je inzien waar je mee bezig bent. Hopelijk trap je op de rem.

 

Goed, mijn zelfbeschadiging begon klein. Ik sneed mezelf een paar keer en dat stelde me gerust. Het hielp me in het begin. Ik dacht dat het goed was waar ik mee bezig was. Door mezelf te snijden kon ik gestraft worden voor alles wat ik in mijn leven fout had gedaan. Ik kwam in aanraking met seksueel misbruik en dacht dat het mijn eigen schuld was. Door de zelfbeschadiging had ik een manier gevonden om met dit alles om te gaan. Ik wist toen nog niet dat diezelfde zelfbeschadiging zou veranderen in de grootste fout van mijn leven.

 

Ik had een paar kleine wonden. Met een pleister en wat verband kon ik het prima verzorgen. Het waren tenslotte maar een paar kleine wonden. Ik vond die wonden al gauw niet meer goed genoeg. Zonder dat ik het doorhad maakte ik de volgende wonden nét ietsjes groter. Mijn problemen moesten net even wat serieuzer. Want als ik eerlijk was viel het allemaal wel mee met mij, toch? Anderen hadden het zwaarder dan ik. Anderen hadden ergere dingen meegemaakt. Anderen hadden grotere wonden. Anderen waren belangrijker dan ik.

 

Zelfbeschadiging was voor mij ook een manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik dacht dat niemand geloofde dat ik het zwaar had. Ik wist niet dat er meerdere manieren waren om te communiceren en dat zelfbeschadiging absoluut geen goede manier was. Ik had om te beginnen gewoon aan mensen kunnen vertellen dat ik me niet goed voelde. Ik had kunnen zeggen wat er aan de hand was. Waarschijnlijk hadden mensen mij dan kunnen helpen. De zelfbeschadiging zorgde er niet voor dat mensen meer respect voor mij kregen. Het zorgde er niet voor dat iedereen mij ineens geloofde. Het zorgde er niet voor dat mensen mij wilden helpen. Het zorgde er alleen voor dat ik in een neerwaartse spiraal terechtkwam waardoor het ongemerkt van kwaad tot erger ging.

 

Ik wilde dat iedereen zou zien hoe slecht het met mij ging. Wat ik niet wist is dat ik eigenlijk gewoon wilde dat ikzelf zou zien hoe slecht het met me ging. Ik wilde helemaal niet anderen overtuigen, ik moest mezelf overtuigen. Want ik vond mezelf een aansteller en ik dacht dat alle mensen om mij heen me ook een aansteller vonden. Ik was opzoek naar bevestiging. Bevestiging die ik nooit vond. Zolang je slecht over jezelf denkt, zal je altijd geloven dat anderen ook zo over jou denken.  Mensen kunnen zeggen wat ze willen maar zolang je het zelf niet gelooft, zal je anderen ook niet geloven.

 

Ik vond mijn problemen niet groot genoeg. Ik ging steeds een stapje verder als het om zelfhaat en zelfbeschadiging ging. Ik deed steeds iets wat een beetje erger was en zo werden mijn problemen een soort sneeuwbal die van de berg afrolde, elke seconde werd die bal groter en groter. Ik had het zelf niet door maar ik had het veel te ver laten komen. Uiteindelijk was ik verstrikt geraakt in iets immens groots, iets waar ik bijna niet meer uit kon komen. Ik had niet door dat ik mezelf kon helpen. Ik wachtte op een redder.

 

Maar zo werkt het niet. Het doet er niet toe wat anderen over jouw problemen denken. Het gaat erom wat JIJ vindt van je problemen, of jij jezelf serieus neemt of niet. Zolang jij het niet erg genoeg vindt, zal je altijd denken dat anderen dat ook vinden. Je kan pas verder als jij jezelf serieus neemt. Stop dus met zoeken naar mensen die jou serieus nemen. Doe het zelf. Wees je eigen hero want die redder waar ik op wachtte die bestaat helemaal niet. Je moet het zelf doen. Jij kan hieruit komen, anderen gaan het niet voor je doen.

 

Wat begon als een paar onschuldige wondjes veranderde in een paar jaar in een extreem gevaarlijk spel. Alles moest groter, erger, slechter. En ik zag het niet. Op een gegeven moment was snijden niet meer goed genoeg. Ik begon allerlei andere manieren te vinden om mezelf pijn te doen en om mijn lichaam kapot te maken. Op een gegeven moment lag ik minimaal 1 keer per maand in het ziekenhuis. Ik heb ontelbaar veel operaties onder gehele narcose moeten doorstaan. Mijn lichaam heeft schade opgelopen die nooit, maar dan ook nooit meer te herstellen valt. En voor wat? Vinden anderen mij nu ineens wel belangrijk dan? Het antwoord is: ik was al belangrijk. Ook zonder alle bijna-doodervaringen en de hele poppenkast.

 

Er waren al mensen die van me hielden. Er waren al mensen die mijn pijn zagen. Ik hoefde helemaal niets te bewijzen. Er waren al mensen die mij serieus namen alleen zag ik dat niet. Dus mijn oproep aan jullie is doe je fucking ogen open. Kijk om je heen. Zie alle mensen die er voor je zijn, zie alle mensen die je horen en om je geven. Communiceer op een gezonde manier met de mensen om je heen. Zeg gewoon wat er aan de hand is. Mensen zullen naar je luisteren. Wees open, laat mensen je steunen. Vraag mensen om hulp, ga praten. Stop coldturkey met zelfbeschadiging. Ga voor je herstel. Het is afgelopen met die zelfhaat en dat gezeik. Klaar met die onzin. Ga voor je herstel en je zult erachter komen hoe belangrijk je eigenlijk bent. Je hebt de anderen niet nodig om je waarde in te zien. Je hoeft alleen maar je ogen open te doen.

 

Nu kan je nog stoppen. Nu kan het nog. Grijp die kans. Maak het niet erger dan het al is. Het is al ‘erg genoeg’ geloof mij. Nu kan je er nog aan ontsnappen. Straks gaat dat niet meer omdat je het te ver hebt laten komen. Stop ermee. Laat het je leven niet overnemen. De schade die mijn lichaam heeft opgelopen zal nooit meer herstellen. Het doet me pijn dat ik mijn lichaam zoveel heb aangedaan. Als ik denk aan alle schade die mijn lichaam heeft opgelopen dan voel ik tranen opkomen. Ik krijg mijn jaren en mijn gezonde lichaam nooit meer terug. Alsjeblieft laat dit een les wezen. Dit wil je niet, ik zweer het je. Als dit verhaal jou aan het denken zet dan is mijn onherstelbare schade toch nog ergens goed voor geweest. Ik hoop het zo. Ontsnap nu het nog kan want straks is het te laat. Don’t end up like me.

 

KENZA