Hoe mijn PTSS werkt

Hoe mijn PTSS werkt

De meeste mensen kennen de basisklachten van PTSS: nachtmerries en niet goed tegen grote menigten kunnen. Niemand vertelt je echter dat het zoveel groter kan zijn dan dat. Ik las vandaag een artikel online van De Volkskrant over PTSS. Dit voelt als het juiste moment om wat nieuws over mijn PTSS met jullie te delen. Al is het alleen maar om mensen bewust te maken van wat het allemaal voor je kan betekenen. Bij iedereen ziet PTSS er anders uit. Vaak is de impact van een trauma groter dan je kan bedenken. Heb respect, heb begrip en oordeel alsjeblieft niet.

 

Ik ben nu 23 jaar oud en zit onder de littekens. De zelfbeschadiging is grotendeels gestopt maar helaas lig ik nog steeds regelmatig in het ziekenhuis door de gevolgen van zelfbeschadiging. Als ik getriggerd word of aan een trauma denk, kan ik het gevoel krijgen dat het misbruik nú plaatsvindt. Ik word angstig en val trillend en schokkend op de grond. Dit lijkt een beetje op een epileptische aanval. Die aanvallen kunnen heel lang duren. Zo heb ik zelfs wel eens een hersenschudding gehad, omdat mijn hoofd te hard neerkwam. Soms als ik aan een trauma denk, duik ik onder de tafel om mezelf te verstoppen. Soms sluit ik me op in een kast. Soms valt mijn lichaam uit en kan ik mijn armen en benen niet bewegen. Ik durf vaak niet naar buiten omdat ik bang ben een dader tegen te komen. Soms beschadig ik mezelf. Soms lig ik in de foetushouding met mijn duim in mijn mond, net als een baby.

 

Om mezelf te beschermen en om alle trauma’s te overleven heeft mijn hoofd een groot deel van mijn lichaam afgesloten. Dit is het geval bij mijn buik en mijn bekkenbodem. Daar heb ik niet tot nauwelijks contact mee. Ik voel er geen pijn en ik weet niet hoe ik de spieren moet aansturen zodat ik gewoon naar de wc kan. Ik ben een jonge vrouw en ik kan niet plassen. Ik schaam me er heel erg voor en ik ben zo boos dat ik dit te danken heb aan mijn trauma’s. Kut trauma’s. Hoe kunnen mensen de macht hebben om dit bij mij te veroorzaken? Ik zit vaak huilend op de wc omdat het plassen niet lukt of een uur duurt, dit gaat gepaard met veel pijn aan mijn blaas. Daarnaast merk ik het niet wanneer mijn darmen vol zitten en ik naar de wc moet, dit zorgt ervoor dat ik vaak moet overgeven. Ik hoop al deze problemen op te lossen door goed voor mezelf te zorgen. Hoe minder geweld ik meemaak, hoe meer ik in contact kom met mijn lichaam, denk ik.

 

Als je zegt dat je PTSS hebt, denken mensen vaak dat je er met een beetje therapie wel vanaf bent. Persoonlijk vertel ik eigenlijk nooit hoe ernstig mijn PTSS is. Vaak moet ik uitleggen dat ik dingen écht niet kan vanwege mijn trauma’s en dat het geen aanstellerij is. De term PTSS is eigenlijk zo breed dat je er vrij weinig aan hebt. Niemand weet hoeveel invloed mijn trauma’s op mij hebben. Er gaat geen dag voorbij waarop ik er geen last van heb. Elke dag is een gevecht met het verleden. Op mijn Instagram Strong like a fighter probeer ik stukjes van mijn gevecht te delen om anderen te inspireren en taboes te doorbreken. Alleen heb ik nog nooit verteld hoe ingewikkeld het echt zit.

 

Ik ben van mijn twaalfde tot mijn tweeëntwintigste misbruikt door verschillende daders. Ik zat vast in een cirkel van traumatisering en her-traumatisering. Ik dacht dat ik het misbruik verdiende en dat het normaal was om misbruikt te worden. Onbewust ging ik daardoor ook opzoek naar gevaarlijke mensen. Misbruik is wat ik kende en bovendien was het mijn verdiende loon, althans dat dacht ik. Door het misbruik haatte ik mezelf en daardoor ging ik juist weer naar gevaarlijke mensen toe, om gestraft te worden. Daar werd ik vervolgens weer getraumatiseerd en misbruikt waardoor ik mezelf nog meer haatte en nog meer gevaar opzocht en zo ging het maar verder. Mijn leven was een vicieuze cirkel en stond in het teken van pijn.

 

Doordat seksueel misbruik het grootste deel van mijn leven was, voelt het alsof ik een dubbelleven heb geleid. Voor de meeste mensen was ik een meisje dat goede cijfers haalde op het gymnasium, hockeyde in een hoog team, vrienden had en allerlei talenten. Daarnaast was ik een slachtoffer van stelselmatig misbruik. Ik hield het dubbele leven heel goed geheim voor iedereen. Ik vertelde niet veel. Het was toch mijn eigen schuld, dacht ik.

 

Omdat ik zoveel misbruikt werd en daardoor psychotische wanen ontwikkelde, dacht ik dat ik gemaakt was om misbruikt te worden. Ik dacht dat misbruikt worden het enige was waar ik goed voor was. Ik kreeg dit ook bevestigd door de daders en ik geloof het soms nog steeds. Bovendien was ik een kind toen het allemaal begon dus ik wist niet beter.

 

Door het misbruik ben ik mijn lichaam gaan haten. Niet alleen mijn lichaam krijgt haat, eigenlijk haat ik mijn hele bestaan. Ik ben gaan geloven dat ik vies ben en dat ik kapot gemaakt moet worden. Mijn lichaam voelt niet alsof het van mij is. Het is jaren van mij gestolen geweest. Ik bestond niet voor mezelf maar voor het plezier van anderen en dat maakte mij kapot. Ik had ook hele fijne dingen in het leven maar het misbruik overschaduwde alles.

 

Inmiddels ben ik heel hard bezig met zware traumatherapie om mijn oude overtuigingen los te laten en in nieuwe te gaan geloven. Dit is het aller moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Ik weet bovendien nog steeds niet of het helemaal gaat lukken, het blijft spannend.
Ja, PTSS staat inderdaad soms in het teken van nachtmerries en niet tegen drukke ruimtes kunnen, maar helaas kan het nog zoveel meer betekenen. Hoewel ik deze kant van het verhaal nog nooit echt verteld heb, weet ik dat er mensen zijn die het herkennen. Als dat zo is wil ik je graag zeggen dat je er niet alleen voor staat. En wat je ook hebt meegemaakt, er is altijd ergens een veilige plek voor jou. Soms moet je die eerst zoeken, maar het is er, écht.