Hoe moet je met littekens omgaan?

 

Mij helpt het om te bedenken dat huid kan helen, en littekens zijn daar het bewijs van. Wat kapot is, kan weer gemaakt worden. Tranen die stromen kunnen opdrogen en ook pijn kan lichter worden. Tijd, zorg en liefde, ik denk dat je daar heel ver mee zal komen. ⁣⁣
⁣⁣
Ik kan je niet vertellen hoe je moet omgaan met littekens, er is namelijk niet één goede manier. Iedereen heeft net wat anders nodig/behoefte aan en dus is het belangrijk dat je zelf nadenkt. Wat wil IK? Waar voel IK me goed bij? Wat kan IK aan? ⁣⁣

Ik ga je dus niet vertellen hoe jij moet omgaan met littekens, dat kan ik helemaal niet. Ik kan je wel vertellen hoe ík omga met mijn littekens. Wellicht heb je er iets aan, of niet.

 

Ik heb littekens aan mijn zelfbeschadiging overgehouden, mijn standpunt was – en is – dat ik mijn lichaam niet hoef te verbergen. Andere mensen hoeven dat ook niet dus waarom zou ik dat dan wel moeten? Er zijn geen regels over het wel of niet zichtbaar laten van littekens (let op: littekens en open wonden zijn heel iets anders), iedereen moet voor zichzelf bepalen wat goed voelt. Is dat met korte mouwen de straat op gaan, dan is het goed. Is dat met lange mouwen de straat op gaan, dan is het ook goed. Mijn boodschap is eigenlijk, heel cliché: je bent goed zoals je bent.

 

Tip

Stel je hebt littekens op je arm en je wilt korte mouwen dragen, bedenk dan dat je opmerkingen kan krijgen of dat mensen misschien naar je littekens gaan kijken. Wees hierop voorbereid en bedenk eventueel wat JIJ kwijt wilt over de littekens, wat je erover zou willen zeggen en wat niet. ⁣⁣
Het is oké als je littekens zichtbaar zijn. Het is oké als je littekens niet zichtbaar zijn.

 

Loop ik altijd met korte mouwen?

Zeker niet, het ligt aan twee dingen: hoe ik me voel en met wie ik die dag te maken krijg.

Ik vind het soms moeilijk als mensen de pijn op mijn huid kunnen zien. Ik droeg een tijdje geleden nog zonder aarzelen korte mouwen en korte broeken. Helaas door de nieuwe richtlijnen van instagram ben ik onzekerder geworden over mijn huid en draag ik meestal bedekkende kleding. Ik probeer dit in kleine stapjes weer om te buigen. Wel denk ik na over wie ik ga zien en of ik me er comfortabel bij voel om bij die persoon mijn littekens eventueel zichtbaar te hebben, maar ik probeer ook te kijken naar waar ik behoefte aan heb. Soms voel ik me te kwetsbaar om zo te zien te zijn, dan kies ik voor lange mouwen en lange broeken. Ik hoop dat ik op een dag weer ’s ochtends onbezorgd mijn kleding uit kan zoeken. Maar tot dan is het kleine stapjes zetten in de richting die ik op wil. Ik geef mezelf tijd, zorg en liefde.⁣⁣

 

Schaamte

Ik schaam me wel vaak voor mijn littekens. Daar had ik eerst niet zo’n last van omdat mijn meeste littekens al aan het vervagen waren. Maar sinds Instagram mijn foto’s begon te verwijderen en mijn lichaam te betitelen als sensitive content, ben ik weer hard die schaamte ingedonderd. Dat deed me nadenken over de volgende vraag. Hoe laat je die schaamte los? Ik heb een paar dingen bedacht die kunnen helpen:

 

  1. Vergeef jezelf voor wat je hebt gedaan/meegemaakt. Wees niet meedogenloos maar wees aardig. Je kan nooit eeuwig boos blijven, zeker niet als je vrede wilt.

 

  1. Leg aan jezelf uit (en misschien ook aan je omgeving) dat je huid er NU nou eenmaal zo uitziet. Daar kan je NU niets meer aan doen en je hebt het te accepteren.

 

  1. Geef het proces dat naar acceptatie leidt de tijd en de ruimte. Zet kleine stapjes, je hoeft niet in één keer antwoorden te hebben of een ‘oplossing’. Je littekens accepteren is een proces dat op de bodem start. Gun jezelf tijd.

 

  1. Besef dat jij nooit hiervoor hebt gekozen. Je bent de zelfhaat ingeduwd of gevallen. Jezelf pijn doen doe je niet voor de lol. Als jij van tevoren kon kiezen tussen leuke jaren hebben of de drang voelen om jezelf te moeten beschadigen, dan had je waarschijnlijk niet voor deze innerlijke pijn gekozen.

 

Kortom

Mijn littekens zijn een deel van mij en ik wil mezelf niet verstoppen voor de wereld. Dat is nergens voor nodig. Maar ik wil liever niet dat kinderen mijn littekens zien, dus rondom kinderen verberg ik mijn littekens wel. Dit is tegenstrijdig en hier spreek ik mezelf tegen. Dat komt omdat ik het welzijn van kinderen soms gewoon even belangrijker vind dan mijn eigen ‘vrijheid’. Ik heb hier zelf voor gekozen en ik raad iedereen met littekens aan om zelf na te denken en zelf te besluiten of je wilt dat je littekens zichtbaar zijn of niet. Het is allebei oké. Je moet dit echt zelf besluiten want niemand anders kan het voor je doen.