Iets delen over traumatherapie

Iets delen over traumatherapie

Ik krijg veel vragen over de therapie die ik volg dus ik wil er graag wat over delen. Ik doe nu sinds een tijdje traumatherapie. Ik ga twee keer per week naar mijn psychiater om met hem over mijn trauma’s te praten. De therapie die we doen heeft eigenlijk geen naam. Het is een mix van alles wat mijn psychiater en ik kunnen verzinnen. We zoeken overal manieren om te verwerken en te helen. We praten veel over wat ik heb meegemaakt. We proberen van alles en als iets niet werkt dan doen we gewoon iets anders. Meestal gebeurt er veel met me tijdens een sessie.

“Je verandert in een klein meisje,” zei mijn psychiater vanmorgen toen ik met mijn handen mijn nek stevig vasthield en met een piepstem begon te praten. We praatten over een trauma, over hoe ik me voelde toen ‘het’ gebeurde. Soms raak ik het kwijt dan.

“Ik ben niet misbruikt. Ik kan helemaal niet misbruikt zijn,” zei ik. Ik zat stil en bewoog niet.
“Ja, je kan het nu wel gaan ontkennen maar dat heeft geen zin,” zei mijn psychiater.
“Straks ben ik thuis en dan kom ik er weer achter dat alles wat ik jou verteld heb, niet waar is, want het kan niet.”
“Ja, jij bent de grote Houdini. Jij kan alles wegmaken, maar stop daar nou eens mee.”

Meestal gaan de gesprekken goed en dan kan ik erover praten maar als ik dan uit de spreekkamer ben en naar huis ga, vergeet ik langzaam alles weer. Dan zijn mijn trauma’s niet gebeurd en weet ik niet waar de zelfhaat en het vieze gevoel vandaan komen. Dan vind ik mezelf een aansteller en word ik boos op mezelf, maar dat vergeten doet mijn hoofd niet voor niets. Mijn trauma’s zijn te veel en te groot voor mij om onder ogen te komen. Daarom geloof ik heel vaak niet wat er gebeurd is, of denk ik dat ik het verkeerd heb onthouden.

Ik moet dus gaan leren om mijn trauma’s te herinneren, niet een paar minuten of uren per dag maar eigenlijk de hele tijd. Zodat ik weet waar mijn nare gevoelens vandaan komen en ik kan bedenken dat zelfbeschadiging mijn probleem niet gaat oplossen. Ik heb vandaag naar de woorden van mijn psychiater geluisterd en heb mijn best gedaan om een keer niet te vergeten waar het gesprek vanmorgen over ging. Ik ben erover gaan nadenken en schrijven. Het is zwaar en het lukt ook niet helemaal perfect. Ik ben alweer de helft kwijt maar we doen het ook in kleine stapjes.

Foto: Geke Keuter