Mijn speech op de armymeeting

Mijn speech op de armymeeting

In december was het zover: ik organiseerde mijn tweede armymeeting. Ik had 25 mensen uit #stronglikeafighterarmy uitgenodigd voor een inspirerende middag. Vol trots kijk ik terug op deze meeting. Ik had voor de armyleden een speech geschreven. Ik had hem geschreven voor die 25 armyleden maar ik bedenk me nu dat hij eigenlijk voor álle armyleden is. Ben jij zo’n bikkel? Deze is voor jou.

“Lieve armyleden,

Ik heb het schrijven van deze speech heel lang uitgesteld. Ik wist echt niet wat ik jullie wilde vertellen. Want wat heb ik eigenlijk te vertellen? Wat is nou interessant voor jullie om van mij te horen? Ik had echt geen idee. Ik was inspiratieloos. Totdat mijn psychiater laatst iets zei. Het was een uitspraak die ik in mijn hoofd bleef horen. Ik weet niet meer in wat voor verband hij het zei maar dit was het. Hij zei “jij bent volgens de ggz onbehandelbaar.” Dit was voor mij een heftige uitspraak. Heftig omdat ik weet dat hij gelijk had. Ik zal het even uitleggen. Jaren geleden ben ik van de ggz overgestapt naar een vrijgevestigde psychiater. Een psychiater die het wél aandurfde om met mij een beetje aan te kloten. Hij durfde mij in behandeling te nemen terwijl ik eigenlijk te heftig was om te behandelen.

Ik beschadigde me heel erg extreem, was vaak erg in de war en ik was gewoon echt heel erg ziek. Ik dacht dat ik littekens nodig had om te leven. Ik dacht dat ik misbruikt moest worden. Ik dacht dat ik geboren was om misbruikt te worden. Ik was niets anders gewend. Mijn misbruik was erg gevaarlijk omdat ik in een circuit terechtkwam met gevaarlijke mensen die erg bedreigend voor mijn leven waren. Zoals jullie weten ben ik tien jaar misbruikt geweest. Dat was voor mij een hel. Ik wilde zeggen ‘zware periode’ maar bedacht me net dat dat echt niet de lading dekt. Een hel dekt ook de lading niet, denk ik. Al weet ik niet hoe de hel eruitziet natuurlijk.

Goed. Ik was dus onbehandelbaar. En mijn psychiater nam mij onder behandeling. Het ging niet meteen goed natuurlijk. Het ging super slecht en veel mensen waren boos op mijn psychiater. Want hoe haalde hij het in z’n hoofd om met mij over mijn trauma’s te praten? Dat was veel te gevaarlijk vanwege mijn zelfbeschadiging. Praten over mijn trauma’s zou het einde betekenen. Toch zetten ik en mijn psychiater door. Het is nu een paar jaar verder. En ik heb de crisissen overleefd en kijk naar mij.

Kijk naar mij: ik sta hier voor een groep prachtige mensen. En ik probeer inspirerend te zijn voor jullie. Ik doe een studie op de fucking universiteit, ik heb geweldige vrienden, geweldige familie. En ik heb natuurlijk jullie. Jullie zijn een super grote motivatie voor mij. Ik hoop dat jullie dat weten en anders weet je het nu. Maar kijk naar mij, ik ben drieëntwintig geworden, nooit gedacht dat ik dat getal zou bereiken. Ik ben gestopt met mezelf dagelijks te beschadigen, ik ben beter aan het worden. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet. Maar het kan dus wel. En dat is mijn missie op deze aarde. Bewijzen dat het wel kan. En hoe heb ik dat gedaan? Hoe ben ik hier gekomen en hoezo sta ik nu hier? Nu lijkt het misschien dat het overnight ging, een vrijgevestigde psychiater en hoppa. Nee hoor zo ging het niet. Ik weet niet wat een grotere hel is, het misbruik of de recovery met alle herbelevingen. Het ging dus niet van een leien dakje. Het was/is echt heel zwaar.

En hoe ik het flik weet ik eigenlijk ook niet. Ik denk dat het komt door de keuze te willen genezen en door doorzettingsvermogen. Doorzetten ook al denk je dat je het niet redt. Jezelf niet beschadigen ook al denk je dat de drang je doodmaakt. Ik heb vaak het gevoel gehad (en heb ik nog steeds soms) dat het te groot voor me was. Ik dacht dat mijn demonen sterker waren dan ik. Ik dacht dat ik nooit zou winnen. En ik heb ook nog niet gewonnen hoor, ik ben er nog lang niet maar het ziet er wel naar uit dat ik aan de winnende hand ben. Naomi zei laatst tegen me: Jouw toekomst heeft er nog nooit zo goed uitgezien. En ze heeft gelijk. Ik houd van deze periode in mijn leven. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal nog meer gaat gebeuren in het leven maar op dit moment ben ik sterk. En ik geef niet op.

Ik denk dat het daar om gaat: niet opgeven. En niet opgeven is veel makkelijker gezegd dan gedaan. Niet opgeven is het zwaarste wat er is. Ik weet hoe zwaar je het hebt gehad, het hebt of gaat krijgen. I’ve been there. Maar neem van mij aan dat je moet vechten als een malle. Neem van mij aan dat je dit kan. Neem van mij aan dat je sterk moet zijn als een vechter. Neem van mij aan, niets is wat het lijkt. Al lijkt het nu misschien uitzichtloos. Het lijkt misschien alsof je nooit gaat winnen, maar als je nooit opgeeft kan je er komen.

Ik ben zo blij dat ik hier nu voor jullie mag staan. Ik ben blij met mijn instagram en ik ben insane blij met het stronglikafighterarmy. Het boeit me echt geen fuck of je veel hebt meegemaakt, weinig hebt meegemaakt, littekens hebt, geen littekens hebt, een ongezond gewicht hebt of een gezond gewicht hebt, je bent welkom in ons army. Het #stronglikeafighterarmy staat eigenlijk voor doorzettingsvermogen en kracht. Mensen die doorzetten, ook als het zwaar wordt.

Ik weet dat het moeilijk is, ik weet dat het zwaar is. Lieverds, echt het wordt beter. Houd vol. Stop met alles wat jou pijn doet en houd je koppie omhoog. Ik wil jullie zo graag die lange weg van mij besparen. Ik wil dat jullie sneller dan ik uit de problemen komen. Ik wil dat jullie eerder dan ik inzien dat jezelf kapotmaken geen zin heeft. Ik hoop echt dat jullie me geloven en dat jullie me beloven ervoor te gaan. Je kan het, blijf sterk, ik geloof in je. Wees lief of liever tegen jezelf.

Ik ben tegenwoordig liever tegen mezelf en weet je wat ik nu doe? Ten eerste ga ik elke onveilige situatie uit de weg, ten tweede denk ik veel aan mezelf, ten derde eet ik elke dag gezond en genoeg eten. Ten vierde beschadig ik mezelf niet tot nauwelijks als ik me rot of schuldig voel, hoe moeilijk dat ook is. Ten vijfde knuffel ik heel vaak met dieren, dat is ook goed voor je mentale gezondheid. Ten zesde omring ik mezelf met positieve mensen. Ten zevende ga ik plassen wanneer ik moet plassen, ik doe een jas aan als ik het koud heb, ik bel een vriendin op als ik me slecht voel, ik eet wat ik lekker vind en doe gewoon dingen die fijn en leuk zijn. Het klinkt misschien voor de hand liggend allemaal. Maar deze dingen hebben mij echt ver gebracht. Ten achtste accepteer ik mijn lichaam zoals het is. Ik heb vrede met elk “lelijk” ding aan m’n lichaam. Ik heb schijt aan iedereen die mij of dingen aan mij niet mooi vindt.

Ik heb sowieso schijt aan wat iedereen van me denkt. Als ik wil dansen terwijl ik op de bus wacht bij de halte, dan GA ik dansen. Als ik me blij voel uit ik dat want waarom ook niet? Dansjes horen daar soms bij. Want ja lieve mensen ik heb blije momenten, ik heb hele blije momenten. Weten jullie nog dat meisje aan het begin van mijn toespraak? Die onbehandelbaar was? Nou datzelfde meisjes danst soms op de bushalte. Ik kan het soms nauwelijks geloven. Het kan dus echt. Je kan je blij voelen na tien jaar depressie, eetstoornis, seksueel misbruik, crisissen en psychoses. Lieverds neem van mij aan dat het leven de moeite waard is. Blijf hier, en maak verschil. Verander de wereld! Doe met mij mee en maak een mooiere plek van hier. Misschien is dat onze missie op deze aarde wel: eerst door zoveel pijn gaan om vervolgens al je kracht te gebruiken voor iets goeds.

Die klote pijn maakt je wel sterker, eerlijk is eerlijk. Iedereen in deze ruimte vind ik zo sterk, als wij onze krachten zouden bundelen zouden we serieus de wereld kunnen veranderen. Ik voel me heel vereerd dat jullie in ons #stronglikeafighterarmy zitten. Bedankt voor je kracht en vertrouwen. Let’s change the world with love.”