Steeds maar keihard vechten – het verhaal van Maaike

Het begon allemaal toen ik 14 jaar was.

Ik was verschrikkelijk onzeker en ik werd al 6 jaar gepest.
De pestkoppen scholden mij vaak uit, ze sloegen me, spuugden op me en ze schopten me.
Ze vonden mij dik en jongensachtig, ook zeiden ze dat ik op een varken leek.
Ik kreeg die dingen dag in dag uit te horen.

Het gepest zorgde ervoor dat ik steeds stiller werd en steeds minder met de mensen om mij heen deelde hoe ik me voelde.

Ik begon mezelf te verwonden toen ik in de 2e klas zat van de middelbare school.
Ik was constant bezig om mijn zelfbeschadiging te verbergen.
Niemand wist ervan en dat wilde ik zo houden.
Het was een nare tijd en ik was zeker niet gelukkig.
Op een gegeven moment kwam er nog een ‘probleem’ bij.
Ik kwam er namelijk achter dat ik lesbisch was.
Ho shit dat was niet de bedoeling!
Als de pestkoppen dat te weten zouden komen, hadden ze nog een reden om mij te pesten en dat wilde ik absoluut niet.

Ik drukte dus mijn gevoelens zo veel mogelijk weg.
Ik mocht van mezelf niet lesbisch zijn.
Over problemen gesproken, op mijn 16e ging ik binnen 1 jaar voor de 5e keer door mijn enkel. Alleen die 5e keer ging het niet over. Mijn enkel bleef 2 maanden dik, blauw, rood, koud en heel erg pijnlijk. Niemand wist hoe dat kwam. Na heel veel ziekenhuisbezoeken kwam er eindelijk een diagnose: spierdystrofie. Spierdystrofie is een spierziekte waarbij je spierweefsel geleidelijk afneemt en dit leidt tot spierzwakte en invaliditeit. Het was een grote klap. Ik moest intern opgenomen worden om te revalideren. Tijdens het revalideren mocht ik niet huilen en niet verdrietig zijn. Ik moest altijd maar glimlachen. Het was een zware tijd en mijn zelfbeschadiging werd daar alleen maar erger. Ik werd ook nog eens depressief.

Maar toch, ondanks alles beef ik doorvechten. Ik wilde niet op 16jarige leeftijd in een rolstoel belanden. Om die rolstoel te voorkomen moest ik in het revalidatiecentrum blijven, ik moest doorvechten en de therapieën blijven volgen. Ik mocht absoluut niet opgeven. Mijn harde werk werd uiteindelijk beloond. Na 3 zware maanden mocht en kon ik eindelijk het revalidatiecentrum lopend verlaten. Lichamelijk ging het dan misschien wel beter maar mentaal ging het nog steeds niet goed. Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog. Daar kreeg ik EMDR (traumatherapie) voor alle trauma’s die ik had opgelopen. Ik had wekelijks een afspraak en na 3 jaar ging het eindelijk een stukje beter met me. Ik bikkelde door en maakte mijn opleiding af, daarna ben ik verder gegaan met een vervolgopleiding voor verpleegkundige.

Op mijn 18e was ik sterk genoeg om eindelijk mezelf te zijn. Tegen mijn vrienden en familie vertelde ik dat ik lesbisch ben. Ik had het ook aan mijn klas verteld maar hier werd helaas negatief op gereageerd. Ze vonden het een ziekte, ze vonden het vies. Als ze mij zagen lopen in de pauze riepen ze “Hey daar heb je ons potje weer.” Ik voelde me kut, onzeker en verdrietig. Gelukkig duurde dit niet heel lang. Het is geen ziekte en het is niet vies. Wat maakt het nou uit met wie je gelukkig bent? Ik ben gelukkig met een vrouw en daar ben ik trots op.

Toen ik in het examenjaar van mijn opleiding zat, kwam er een grote tegenslag. Ik belandde namelijk weer in een rolstoel. Ik had veel rugpijn en uit de onderzoeken kwam dat ik een hernia, slijtage en een oude breuk in mijn rug had. Het enige wat zou helpen was een epidurale injectie met pijnstillers. Op 11 december 2015 was het eindelijk zover, ik kreeg de injectie. Maar er ging iets goed mis. De injectie die me zou moeten helpen bracht enorme schade toe. De injectie ging verkeerd waardoor ik een zenuwbeschadiging had opgelopen. Door die zenuwbeschadiging had ik een partiële dwarslaesie. Ik was verlamd van mijn navel tot mijn tenen. Mijn benen deden helemaal niets. Ik had geen kracht, geen gevoel, helemaal niets.

En weer moest ik gaan revalideren. Ik ging naar het revalidatiecentrum waar ik eerder had gezeten. Ik wist hoe zwaar en hoe kut het daar was dus ik ging er met veel tegenzin heen. Ik werd 4 maanden intern opgenomen en het was zwaar, heel zwaar. Met de verpleging kon ik nooit goed praten want ze hadden bijna nooit tijd. Wel had ik weer wekelijks gesprekken met een psycholoog en een maatschappelijk werkster. Ook kreeg ik weer EMDR voor mijn trauma’s. Ik voelde me zwak, depressief en eenzaam. Ik was 22 en zat in een rolstoel. Ik moest het maar accepteren maar dat was voor mij onmogelijk. Ik wilde dit niet. Ik wilde niet in een rolstoel blijven zitten, ik had nog zóveel toekomstplannen. Er zat niets anders op, ik moest weer keihard gaan vechten.

Na 7 maanden intensief revalideren kon ik eindelijk weer lopen. Alleen de spieren in mijn rechtervoet doen het nog steeds niet maar dit zal waarschijnlijk altijd zo blijven. Maar hey, ik kan lopen! Ik heb me voor de 2e keer uit een rolstoel gevochten. Door alles ben ik in gewicht aangekomen en ik strijd er nu voor om die kilo’s er weer af te krijgen. Ik heb nog steeds hulp van een psycholoog. Het is een groot en ingewikkeld acceptatieproces en dat proces kan ik niet alleen. Maar weet je? Dat is helemaal niet erg. Soms kan je het niet alleen en heb je hulp nodig. En dat is oké. Wat ik met mijn verhaal wil laten zien is dat vechten beloond wordt. Herstellen is mogelijk. Ik ben er nog lang niet maar ik heb al zoveel overwonnen dat ik de rest ook wel aankan. Waar een wil is, is een weg.

* De naam van Maaike is om privacyredenen vervangen door een fictieve naam