Wakker worden – een stuk over wat ik nu weet van mijn ziekte

Wakker worden
Een stuk over wat ik nu weet van mijn ziekte

Ik schrijf deze blog omdat ik weer wat meer weet over mijn ziekte. Ik houd jullie via hier op de hoogte en vertel over mijn weg naar genezing en ik vond het ook wel passen om het nieuwe inzicht met jullie te delen. Misschien hebben jullie op mijn Instagram al eens gelezen over ‘dromen’ en ‘wakker worden.’ Als je denkt waar heeft zij het over, dan kan ik me daar wat bij voorstellen. Het komt erop neer dat ik de laatste tijd het gevoel heb dat ik net ben wakker geworden uit een droom. Het lijkt alsof ik nu leef en alles wat ik heb meegemaakt in mijn slaap plaatsvond. Dit klinkt heel raar en dat weet ik. Toch voelt het zo. Ik ga in deze blog proberen uit te leggen waar al die posts over gaan en al dat gepraat.

Ik vertelde een tijdje geleden aan mijn psychiater dat ik me zo anders voelde. Ik voelde me levend en veel lichter. Dat had ik eigenlijk nog nooit gevoeld. Hij vertelde me direct hoe hij het ziet. Het zit namelijk zo: de afgelopen tien jaar ben ik psychotisch geweest en ik ben daar nu uit. Daarom voelt het zo raar allemaal. Ineens zijn de psychoses weg en heb ik een hele andere realiteit. Maar het verklaart een hele hoop. Het verklaart waarom ik me nu zo wakker voel en het verklaart waarom ik het niet kon stoppen. Ik kon niks stoppen, ik zat vast in een loop. Door mijn psychose had ik allerlei wanen. Één daarvan was dat ik mezelf moest beschadigen. Het voelde alsof iemand op afstand opdrachten aan mij gaf via mijn hoofd. Zo heb ik elke keer mezelf beschadigd. Steeds kreeg ik een opdracht om mezelf wat aan te doen. Ik voerde de opdrachten precies uit omdat ik dacht dat er anders iets nog veel ergers zou gebeuren.

Het verklaart waarom mijn zelfbeschadiging zo extreem was. De meeste psychiaters en artsen hadden zelfbeschadiging nog nooit zo heftig gezien als bij mij maar het drong niet tot me door. Ik kende geen grenzen. Ik ging maar door. Mijn huid ging eraan, mijn organen, mijn botten en mijn geest. Alles werd verschrikkelijk gestraft en ik heb mezelf de meest onmogelijke dingen aangedaan. Hoe erger de straf, hoe beter. Steeds als ik de opdrachten uitvoerde, liet mijn hoofd me even met rust. En dan had ik weer even het gevoel dat ik mezelf en de wereld gered had. Want als ik het niet had gedaan dan was er nog iets veel ergers gebeurd, dacht ik.

Ik zat zo gevangen in mijn eigen wanen. Ik dacht ook dat ik seksueel misbruikt moest worden. Ik dacht dat ik geboren was om misbruikt te worden. Ik dacht dat dat mijn doel hier op aarde was. Dit is ook een reden waarom het misbruik zo lang duurde en waarom het zo extreem en extra gevaarlijk werd. En waarom ik ook dat niet kon stoppen. Als je droomt (of in dit geval een nachtmerrie hebt) dan kan je ook niet ingrijpen. Alles gebeurt en je kan alleen kijken, verder kan je niets. Nou, zo voelde ik me. Ik zat gevangen in mijn wanen, het misbruik, mijn depressie, mijn trauma’s, mijn zelfhaat en mijn zelfbeschadiging. En ik kon er niet uit. Heb je weleens een nachtmerrie waar je maar niet uit kan komen? Nou zoiets dus, alleen dan heel erg lang.

Als ik heel eerlijk ben, weet ik vrij weinig over de afgelopen jaren, ik was er meestal gewoon niet bij. En nu voelt het alsof dat mijn leven niet was. De plaatjes in mijn hoofd lijken geen herinneringen maar gewoon beelden uit een horrorfilm gerukt, een film die ik niet ken. Het leven was zo vaag voor mij. En nu voel ik dat ik scherper ben, lichter ben, opener ben. Ik voel me heel anders dan ik me de afgelopen jaren heb gevoeld. En eigenlijk is alles nieuw voor me. Dat wakker worden uit die verschrikkelijke droom is zwaar en verwarrend. En vooral heel verdrietig want nu begin ik te beseffen wat er allemaal is gebeurd en vooral wat ik mezelf heb aangedaan. Eerlijk gezegd moet ik daar gewoon om janken. Ik heb zoveel aan mijn lichaam kapotgemaakt en dat zie ik nu voor het eerst onder ogen.

Een paar dagen geleden zag ik ineens al mijn littekens zitten. Normaal zag ik er maar een paar of geen, en nu zag ik ze allemaal en ik schrok me rot. Heb ik littekens? De tering, wat is er gebeurd? Het doet me echt pijn en verdriet. Ik wist dit allemaal helemaal niet echt. Ik dacht dat het allemaal wel meeviel, ik dacht dat alles meeviel en dat ik gewoon een grote aansteller was. Wat er ook gebeurde, wat ik ook deed, ik heb altijd gevonden dat ik me aanstel. Nu begin ik mezelf serieus te nemen en het idee van ‘een aansteller zijn’ begint langzaam minder sterk te worden. Met het oog op de schade van binnen en van buiten is het heel verdrietig allemaal. Ik heb echt het gevoel dat ik moet rouwen.

Ondanks dat het heel zwaar is om te beseffen wat er allemaal gebeurd is, is het natuurlijk fantastisch dat ik nu uit de psychose ben. Tenminste, voor zover ik weet. Ik krijg de kans om een (nieuw) leven op te bouwen en wauw, dat is tof. Ik weet niet welke beschermengel ervoor heeft gezorgd dat ik alles heb mogen overleven maar wat een geweldige engel is dat.

Het is natuurlijk wel heel erg eng om te bedenken dat het nog een keer kan gebeuren. Zo’n grote nachtmerrie. Volgens mijn psychiater moet ik daarom waarschijnlijk mijn hele leven zware medicatie blijven slikken en heel erg opletten. Met therapie ga ik eerst al mijn trauma’s proberen te verwerken en daarna zie ik wel weer verder. Voor nu ben ik gewoon heel erg blij en dankbaar dat de verschrikkelijke droom voorbij is. Dat ik nu gewoon wakker ben en mag gaan leven.